Avamın firarı, varlığın dağdağasından, masiyetin çirkinliğinden Allah’ın üns ve gufrânına sığınma şeklinde olur. Bunlar gözlerini her açıp kapayışlarında: "Yarlığa Rabb’im ve merhamet buyur, buyur ki, Sen merhameti en hayırlı olansın" (Mü’minûn/118) âyetini okur. Ve oturur-kalkar: "Rabb’im işleye geldiğim şeylerin şerrinden sana sığınırım" [1] der inlerler.